Γυρνώντας πάντα εδώ…

by Island Vibes

Λίγα λόγια για το νησί της καρδιάς μας..Αυτό το νησί που όσα χιλιόμετρα μακριά του και αν βρισκόμαστε, είναι συνέχεια στο μυαλό μας..

Είμαστε πολλοί αυτοί που έχουμε αναγκαστεί να το αποχωριστούμε, γιατί οι δουλειές και οι υποχρεώσεις μας οδήγησαν αλλού. Όμως η ζωή στις μεγαλουπόλεις κουράζει. Οι γρήγοροι ρυθμοί σε παρασύρουν σε μια καθημερινότητα γεμάτη άγχος, με προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν και σχέδια που πρέπει να ευοδωθούν.

Σκεφτόμαστε τόσο πολύ και ξεχνάμε αυτό που πραγματικά θέλουμε.. Ωστόσο ο νους
μας ξεκουράζεται όταν περιπλανάται στη Λευκάδα μας.
Εκεί που το γαλάζιο της θάλασσας συναντά αυτό του ουρανού και το βλέμμα χάνεται και οι αναμνήσεις ξυπνούν..

Ξυπνούν και σε πηγαίνουν πίσω σε εκείνες τις παραλίες όπου έμαθες να κολυμπάς
για πρώτη φορά, όπου πήγες το πρώτο σου ραντεβού.. Εκεί όπου σκίρτησε η καρδιά σου αλλά και ράγισε συνάμα..

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στο πεντοφάναρο; 

Μήλα, κλέφτες και αστυνόμους, αγαλματάκια ακούνητα, κρυφτό και άλλα τόσα.. Το ραντεβού που δίναμε με την παρέα μας στις κούνιες και στην αγαπημένη πλατεία των ποιητών. Πόσες κουβέντες έγιναν για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας.. Όνειρα απατηλά που εκείνη τη στιγμή έμοιαζαν τόσο ζωηρά και δυνατά.. Τότε που η επικοινωνία μας ήταν στα καλύτερά της..

Γεμάτος αναμνήσεις αυτός ο τόπος.. Ευχάριστες, γλυκόπικρες, δυσάρεστες, ανεπανάληπτες αλλά και θολές.. Αυτή που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μας είναι τα όμορφα βράδια στο αξέχαστο θερινό Σινέ Ελένη. Ήταν η διαφυγή μας, κάτι το ξεχωριστό. Αυτό που περιμέναμε για να αισθανθούμε λίγο μεγαλύτεροι και να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο για να φλερτάρουμε κρυφά και αθώα.

Πολλά είναι αυτά που μας ενώνουν με το σμαραγδένιο νησί μας… Σα να ξεφεύγουμε όταν ερχόμαστε, σα να προσπαθούμε να κλέψουμε λίγο από τη χάρη του. Ο καταιγισμός των θυμήσεων μας συνεπαίρνει και διεγείρει τις αισθήσεις μας.

Ξαφνικά όλα γίνονται πιο εύκολα και νιώθουμε ικανοί να καταφέρουμε τα πάντα.

Ίσως το τέλος της αθωότητας μας, οι γλυκιές παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις, τα ξέφρενα καρναβάλια, οι καλοκαιρινές μυρωδιές, η βαρκαρόλα για τους αθεράπευτα ρομαντικούς, οι βολτίτσες στον Αϊ Γιάννη για να χαζέψουμε το ηλιοβασίλεμα, ίσως όλα αυτά συνθέτουν το παζλ που μας καθιστά αιχμάλωτους αυτού του πανέμορφου καταφυγίου μας..

Και πάμε στο σήμερα..

«Θα κάτσεις μέρες;». Η ατάκα που έγινε συνήθεια.. Στις πρώτες βόλτες που θα κάνεις θα συναντήσεις ένα σωρό γνωστούς και η καθιερωμένη ερώτηση θα είναι αυτή.. Μπορεί να φαίνεται τόσο συνηθισμένη αλλά στα αυτιά σου αντηχεί τόσο οικεία, νιώθεις ότι έφτασες εκεί που ανήκεις.. Θα τους δεις στις καφετέριες, στα μπαράκια, στη σουλάτσα σου στην αγορά, στα ποδήλατά τους, στις βέσπες τους, στα αυτοκίνητά τους, οπουδήποτε και να γυρίσεις το κεφάλι σου θα είναι εκεί.. Και θα καθίσεις να τον πιείς αυτόν τον γρήγορο καφέ για να πεις τα νέα σου και θα περάσει η ώρα χωρίς να το καταλάβεις.. Και ξαφνικά η μέρα σου θα γεμίσει με αναπάντεχες συναντήσεις και ποιοτικές κουβέντες.. Θα γεμίσει και στο τέλος της ημέρας θα σκέφτεσαι πως τελικά όντως γυρνάς πάντα εδώ.. Είτε με το μυαλό σου όταν είσαι μακριά, είτε όταν ο δρόμος σου θα σε βγάλει έστω και για λίγες μέρες..

Άρθρο : Κατερίνα Αυλωνίτη – Γεωργία Λώλη

Cover Photo : Χρήστος Σταύρακας  https://www.stavrakaschris.com

You may also like